Zielevogels
Every bird that flies has the thread of the infinite in its claw. – Victor Hugo
In deze fotografische reeks toon ik dode vogels tegen een zwarte achtergrond, elk in een eigen houding. Ze zijn geen stille getuigen van het leven, maar verschijnen als kleine zielen: dragers van een verhaal, een karakter, een eigen aanwezigheid. Het is mijn poging om leven en dood samen te brengen in één beeld, om schoonheid te vinden in wat rest, en eerbied te tonen voor wat ooit was.
In de Egyptische oudheid geloofde men dat de ba – de ziel – na de dood kon rondzwerven tussen de levenden, vaak voorgesteld als een vogel met een mensenhoofd. Deze ziel was onsterfelijk en vrij. In die gedachte schuilt troost: de dood betekent niet het einde, maar een transformatie, een doorgang.
Het fotografisch proces verloopt traag en intuïtief. Ik observeer, verplaats, herkader, en laat het toeval soms meespelen. Elke vogel krijgt een eigen stem, een gelaat bijna, afhankelijk van houding, lichtinval en nabijheid. De beelden werken niet alleen individueel, maar ook in reeks: tussen de foto’s ontstaat een visuele dialoog die telkens verschuift naargelang hun volgorde, ruimte of presentatie.
Zielevogels is een doorlopend project. Met elk nieuw beeld groeit het geheel en verandert het betekenislandschap. Niet als een lineair verhaal, maar als een samenkomen van kleine, eeuwig fladderende zielen die zich zachtjes bewegen tussen de wereld van de levenden en het dodenrijk.
